Powszechna Deklaracja Niepodległości Krajó­w Europejskich
25. Januar 2014 •

Poniższa deklaracja została napisana, aby zapewnić fundament koncepcyjny dla mobilizacji wszystkich dostępnych sił, które w tym wielkim kryzysie cywilizacji ukształtują przyszłość Europy jako wspólnotę opartą na zasadach suwerennych republik i które pracować będą razem dla wspólnych celów ludzkości.

Helga Zepp-LaRouche

Wobec faktu, że nie tylko strefa euro, ale cały system transatlantycki jest na skraju rozpadu, nasuwa się pytanie, czy nastąpi chaotyczny rozpad, czy uporządkowane wystąpienie z Unii Europejskiej i odejście od wspólnej waluty, tak aby dostępne środki do przezwyciężenia kryzysu mogły zostać przedsięwzięte.

Dla każdej myślącej istoty musi być oczywiste, że stoimy na skraju cywilizacyjnej katastrofy o bezprecedensowych rozmiarach, a mimo to absolutnie przerażającym jest, że tylko kilka dzielnych osób ma odwagę nazwać niebezpieczeństwo po imieniu: zmierzamy ku załamaniu systemu, które może doprowadzić do nowej, tym razem termonuklearnej, wojny światowej mogącej unicestwić ludzkość. Figury na szachownicy trzeciej wojny światowej zostały już ustawione – pogrążenie w chaosie gospodarczym doprowadzi, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, do reakcji łańcuchowej, z udziałem potencjału militarnego świata, który jest wystarczający do zniszczenia życia na naszej planecie.

Naglącym pytaniem jest zatem: Skąd ta ogromna niezgodność pomiędzy oczywistym zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzkości, a nieobecnością próby jego likwidacji?

Narody europejskie współcześnie zniewolone są w ponadnarodowych strukturach, które wyraźnie godzą w ich egzystencjalne interesy, negują ich dziedzictwo kulturowe i obrabowują je z przyszłości. Te struktury reprezentują w swojej nowoczesnej szacie, jedną z dwóch tendencji w historii europejskiej, które od ponad trzech tysięcy lat rywalizują o pierwszeństwo- mianowicie system oligarchiczny, w którym niewielka, elitarna klasa rządzących próbuje utrzymać swoje przywileje, kosztem pozostałej większości społeczeństwa. Naprzeciw stoją zasady republikańskie, skoncentrowane na możliwie jak najlepszym rozwoju kreatywnych zdolności obywateli, reprezentowane przez Solona, prawodawcę z Aten, zwalczane obecnie w polityce Unii Europejskiej, która eliminuje nawet najmniejsze ich odruchy.

Dla obu tych tendencji postacie Zeusa i Prometeusza wywodzące się z mitologii greckiej stanowią odpowiednie metafory. Zeus, gardzący ludzkością władca Olimpu, symbolizuje model oligarchiczny, dla którego liczą się tylko przywileje elity rządzącej, człowiek nie posiada zaś żadnych praw. Fryderyk Schiller, w swoim dziele Ustawodawstwo Lykurgusa i Solona, opisuje Spartę Lykurgusa jako pierwowzór oligarchicznego państwa, w którym wszystko jest podporządkowane interesom elity rządzącej, która wedle uznania może zabijać nawet niewolników, Helotów, jeśli uzna to za stosowne.

Prometeusz natomiast, przyjaciel człowieka i dostarczyciel ognia, czyni wszystko, aby umożliwić człowiekowi wykorzystanie osiągnięć postępu cywilizacyjnego dla poprawy swojego bytu. Element prometeiczny w człowieku to jego moc twórcza, iskra boża prowadząca do poszerzania wiedzy, która czyni ludzi naprawdę wolnymi, pozbawiając ich ucisku oligarchicznego systemu. Tak jak Zeus w tragedii Ajschylosa Prometeusz w okowach ukarał Prometeusza za przekazanie ognia człowiekowi poprzez przykucie go do skały na wieki, tak i dziś oligarchia nienawidzi i obawia się twórczych sił umysłowych wolnych jednostek, ponieważ oznaczają one koniec i przezwyciężenie oligarchicznej władzy.

Poprzez walkę chrześcijaństwa przeciwko Rzymskiemu Imperium, prawa człowieka oraz potencjał ludzki do nieograniczonego udoskonalania jednostki na obraz i podobieństwo Stwórcy, Imago Dei, zostały wyniesione na zupełnie nowy, wyższy poziom. Cesarstwo Rzymskie i jego samowolnie panujący cesarze stanowią od tej pory wzór dla imperialnych i oligarchicznych struktur, których protagoniści chcą powstrzymać zwykłych ludzi od myślenia, dając im „chleb i igrzyska” (panem et circum) oraz utrzymać ich w stanie akceptacji własnego zniewolenia.

Historycznie znaczenie chrześcijaństwa jest istotne, aby zasadniczo pokonać system imperialny. Z osobą Jezusa Chrystusa ustanowiona została zasada capax dei – zdolność człowieka do pojmowania Boga, do obcowania z Jego nieograniczoną zdolnością twórczą. To oznaczało radykalne zerwanie z mitami czasów przedchrześcijańskich oraz z cykliczną koncepcją natury - wiecznym powstaniem i mijaniem, powrotem tego samego, z matką Gają dla której powstawanie i mijanie są niezmiennymi elementami natury. Wraz z Jezusem Chrystusem i istnieniem chrześcijaństwa pojawiła się duchowa możliwość wyzwolenia i rozwoju kreatywnej osobowości. Władcy Cesarstwa Rzymskiego uznali tę koncepcję za bardzo niebezpieczną dla ich systemu i zareagowali prześladowaniem chrześcijan.

Przełomowy wkład Mikołaja z Kuzy w XV wieku przezwyciężył wraz z jego nowatorską metodą nie tylko dedukcyjny sposób myślenia Perypatetyków i Scholastyków. Ta doskonalsza metoda twórczego myślenia umożliwiła mu także uformowanie fundamentów zarówno dla nowoczesnych nauk przyrodniczych, jak i dla stworzenia wzorcowego modelu suwerennego państwa. Zatem po raz pierwszy pojawiła się możliwość współuczestniczenia w rządzeniu, a wraz z nią polityczne urzeczywistnienie tych praw człowieka, które zostały już zdefiniowane przez chrześcijaństwo, lecz w rzeczywistości tłumione politycznie przez panujące struktury oligarchiczne.

Pozwala to na fascynujące spojrzenie, iż idee Kuzy - w zamyśle już republikańskie, przyczyniły się na dwa sposoby do stworzenia Nowego Świata w Ameryce. Z jednej strony, poprzez Paolo dal Pozzo Toscanelliego, miały one wpływ na szlaki morskie Krzysztofa Kolumba, tym samym przyczyniły się do odkrycia kontynentu amerykańskiego. Poza tym, politycznie zostały przeforsowane po raz pierwszy w XVII wieku przez kolonię Massachusetts Bay, następnie podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych (rewolucji amerykańskiej) przeciwko Imperium Brytyjskiemu oraz poprzez utworzenie konstytucji Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Fryderyk Schiller w swoim pięknym poemacie Kolumb upamiętnia odkrycie Ameryki tymi słowami:

    „Geniusz i natura są w przymierzu wiecznie,
    Co jeden obiecuje, da druga koniecznie.”

Konstytucja Stanów Zjednoczonych do dziś dnia stanowi przełom w historii ludzkości—co prawda, mimo wielokrotnych i nieustannych prób Imperium Brytyjskiego odejścia od zasad amerykańskiej demokracji, poprzez agitację establishmentu amerykańskiego, opartą na szczególnych stosunkach brytyjsko-amerykańskich, by przejął model imperialnej dominacji, aby zniszczyć amerykańską niepodległość. Wielcy prezydenci, tacy jak John Quincy Adams, Abraham Lincoln, Franklin D. Roosevelt i John F. Kennedy nieprzerwanie ożywiali ducha amerykańskiej niepodległości.

W Europie natomiast nigdy nie udało się odstąpić od systemu oligarchicznego. Nadzieje sił republikańskich skupione wokół Fryderyka Schillera, że z początkiem rewolucji francuskiej powielenie amerykańskiego paradygmatu na kontynencie europejskim będzie możliwe, nie zostały spełnione. Wraz z nastaniem jakobińskiego terroru i późniejszą polityką cesarza Napoleona następił po raz kolejny powrót do zasad rządzenia na wzór Cesarstwa Rzymskiego. Okres odnowy zainicjowany na Kongresie Wiedeńskim zniweczył na długi czas nawet krótkoterminowe zwycięstwa ducha republikańskiego, osiągnięte poprzez politykę pruskich reformatorów i niemieckie wojny wyzwoleńcze przeciwko Napoleonowi.

Wprawdzie po rewolucji amerykańskiej również i w Europie miejsce miały krótkie okresy, podczas których wartości republikańskie oraz dobro wspólne miały charakter dominujący. Za przykład służą reformy ekonomiczne Karola III, które narodziły się z miłości do dobra ogółu i wydajnej pracy, powszechnej edukacji, rozwoju przemysłowego i promocji badań naukowych, lub też wprowadzenie najlepszego po dzisiejsze czasy systemu edukacji przez Wilhelma von Humboldta, w czasie kiedy pruscy reformatorzy brali czynny udział w rządzeniu, jak i socjalne i gospodarcze reformy Bismarcka, dzięki którym Niemcy z państwa feudalnego przekształciły się w nowoczesne, przemysłowe społeczeństwo z nowatorskim systemem socjalnym, a także V Republika Francuska (konstytucja francuska), która zarówno zdefiniowała pojęcie suwerenności, jak i wspólną misję narodów. Za inne przykłady posłużyć mogą rządy Konrada Adenauera, który po okropnościach okresu nazizmu pokierował naród niemiecki na drogę wartości chrześcijańskich, w żadnym wypadku jednak nie udało się zrzucić jarzma oligarchii, co dostrzec można na przykładzie dalszego istnienia ośmiu panujących monarchii oraz co ukazuje również obecność instytucji ponadnarodowych.

Od wejścia w życie Traktatu z Maastricht i poddania Niemiec przymusowi Europejskiej Unii Walutowej jako cenę za zjednoczenie, do traktatu lizbońskiego i planowanego zakończenia europejskiej integracji, mieliśmy do czynienia z procesem, który zniweczył wszystkie, wciąż jeszcze łagodne i chwilowe, dokonania wcześniejszych okresów historycznych. Unia Europejska wraz z Traktatem Lizbońskim stała się doskonałym przykładem systemu oligarchicznego, gdzie monopol władzy posiada zasada zeusowa.

Pomijając symboliczne protesty, zasadnicza tolerancja wobec szpiegowania europejskich obywateli przez NSA oraz GCHQ ze strony rządów europejskich, jak i planowana w najbliższej przyszłości intensyfikacja polityki imperialnej poprzez zawarcie Transatlantyckiego Porozumienia Handlowo-Inwestycyjnego (The Transatlantic Trade and Investment Partnership, TTIP), w którym jawnie zapowiedziane zostało wywłaszczenie obywateli z wykorzystaniem tzw. bail-in1Bail-in – wymuszone spłacanie zadłużenia prywatnych banków za pieniądze niezabezpieczonych wierzycieli, czyli inwestorów i posiadaczy kont bankowych. oraz poprzez całkowity brak impulsu ze strony Unii Europejskiej, aby utrzymać pokój na świecie, czynią z powodów egzystancjalnych i samozachowczych pozostanie w strukturach UE niemożliwym.

Powody do opuszczenia Unii Europejskiej oparte na Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych

Podczas wstępowania do Unii Europejskiej żadne z państw Europy nie zostało zapytane, czy jest gotowe przekazywać coraz większą część swojej suwerenności na rzecz Unii Europejskiej. Zamiast obszernego i drobiazgowego informowania społeczeństw o konsekwencjach i celach europejskiej integracji, perfidne oszustwa, groźby, a nawet przestępstwa były obecne już podczas ustanawiania Unii Walutowej. Jedyne kraje, które mogły wyrazić w referendum swoje stanowisko na temat konstytucji europejskiej – Francja i Holandia – głosowały przeciwko, co nie miało jednak żadnego wpływu na dalszy przebieg wydarzeń.

Ten sam tekst, zmieniony zaledwie w pięciu procentach, dla którego w odróżnieniu od konstytucji możliwość przeprowadzenia referendum nie została przewidziana, tym razem jako Traktat lizboński, podpisany został dwa lata później przez szefów rządów.

Jakakolwiek debata na temat zmian w stosunkach prawnych jakie traktat ten stwarza, została celowo wstrzymana przed opinią publiczną.

Zdając sobie sprawę jak głębokie rany pozostawione zostały przez wojny światowe dwudziestego stulecia, zwolennikom pogłębienia europejskiej integracji wydawało się dogodnym przytaczać ten argument jako główny i niezbędny dla zagwarantowania pokoju w Europie.

Intencje architektów tej unii były jednak całkowicie inne, ewidentnie z dużym wyprzedzeniem zaplanowane zostało wyłączenie suwerennych społeczeństw z uczestnictwa w rządzeniu i zastąpienie go neofeudalnymi strukturami, w których niezbywalne prawa człowieka zostaną zlikwidowane i poświęcone dla prerogatyw nielicznej oligarchicznej elity. Oprócz tego niezaprzeczalnym jest, że oszustwa te nieuchronnie zakłócały panujący pokój i zamiast tego przyczyniły się do większej wrogości pomiędzy narodami Europy, niż w jakimkolwiek innym momencie po 1945 roku.

Innym zasadniczym argumentem jest brak alternatyw w dobie globalizacji dla Unii Europejskiej, bo tylko zjednoczona Europa jest wystarczająco silna, aby stawić czoła nadchodzącym burzom. Jeden z czołowych strategicznych doradców UE, Robert Cooper, napisał: „Dalekosiężną formą imperialnej ekspansji jest Unia Europejska .... postmodernistyczna europejska odpowiedź na zagrożenia to rozszerzanie ekspansji systemu kooperatywnego imperium”.

Ale właśnie to geopolitycznie motywowane imperialne rozszerzenie Unii Europejskiej na wschód zagraża pokojowi w Europie i poza nią oraz jest przyczyną konfliktów. Rozszerzenie to nie uczyniło Europy silniejszą, lecz bardziej zmilitaryzowaną, co więcej zacieśnienie współpracy z wzrastającym w siłę NATO odbierane jest przez inne wielkie mocarstwa jako zagrożenie, co zwiększa niebezpieczeństwo wojny.

W trosce o „stabilność systemu finansowego” obywatele państw europejskich zmuszeni zostali do coraz większej liczby wyrzeczeń, w tym momencie dotarliśmy jednak do punktu, w którym dalsza uległość wobec ponadnarodowych struktur Unii Europejskiej nie może być tolerowana. Historia polityki Trojki2Trojka – organ przy Unii Europejskiej składający się z Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, którego zadaniem jest prowadzenie negocjacji z państwami strefy euro, których budżet państwowy zmaga się z trudnościami. jest historią łamania praw człowieka, niszczenia demokracji, zaprzeczenia wolności słowa i podżegania do brutalnych ataków, których ostatecznym celem jest ustanowienie absolutnej tyranii nad członkowskimi państwami. Ale przede wszystkim polityka Troiki łamie piąte przykazanie: „Nie zabijaj!”, ponieważ jej konsekwencją jest zamierzony wzrost wskaźnika śmiertelności wśród obywateli, co w Europie określamy słowem znanym wszystkim nazbyt dobrze: ludobójstwo.

UE nadużyła swych instytucji w służbie światowemu systemowi finansowemu, wirtualne, niespłacalne góry długów zostały nagromadzone, które o rząd wielkości przekroczyły realną produkcję dóbr niezbędnych społeczeństwu do życia, tylko w celu wzbogacenia się nielicznej mniejszości. Zaakceptowany został fakt, że coraz więcej ludzi zapłaciło za ten stan rzeczy życiem.

Instytucje te, które lekkomyślnie promowały całkowitą niewypłacalność systemu finansowego, teraz planują wobec nadchodzącego upadku systemu dalsze wywłaszczenie ludności poprzez połączenie pakietów ratunkowych płaconych przez podatnika (tzw. bail-out3Bail-out – proces przejęcia długów upadających przedsiębiorstw oraz spłata lub przejęcie odpowiedzialności przez podmioty trzecie, zwłaszcza przez państwo lub instytucje państwowe, z wykorzystaniem pieniędzy podatników.), hiperinflacyjne mnożenie pieniędzy oraz bezpośrednią konfiskatę kont bankowych za pomocą mechanizmu bail-in. W momencie kiedy owe instutucje wprowadziłyby swoje zamierzenia w życie, rezultatem byłby światowy chaos oraz śmierć wielu milionów ludzi.

Nastąpił więc pewien stan, w którym zostały popełnione przestępstwa przeciwko ludności Europy, w najbliższej przyszłości zaś grozi nam zwiększenie skali owych naruszeń prawa, dlatego pozostawanie w tychże instytucjach nie powinno trwać dłużej.

Jako dowód przedstawiamy następujące fakty:

  • Architekci i rządzący Unii Europejskiej celowo wprowadzali w błąd ludność Europy ukrywając ich prawdziwe intencje i uciekając się do intryg, ponieważ wiedzieli, że w przypadku szerokiej debaty w mediach oraz parlamentach plany ich nie spotkałyby się z przyjęciem.
  • Celowym było tuszowanie faktu, że podstawowe kompetencje suwerennego państwa były, są i będą stopniowo przenoszone do struktur ponadnarodowych.
  • Przepisy zostały zmienione w zgodzie z ideologią oligarchiczną tak, iż tyrania rynków finansowych, niepohamowane spekulacje i chciwość przyczynią się do przepływu coraz większego majątku do kieszeni małej grupy.
  • Powstał system, który elementy niezbędne do rozwoju realnej gospodarki doprowadził do ruiny. Dostawy elektryczności i wody, niezbędne do dalszego istnienia przyszłych pokoleń zostają poprzez środki Unii Europejskiej celowo naruszane, jak również inwestycje w kluczowych sektorach infrastruktury i rolnictwa.
  • Powstał system promujący coraz większą redystrybucję majątku, wzbogacając bogatych kosztem biednych, który zagraża fundamentom systemu socjalnego, pozbawia opieki zdrowotnej, a jednostki słabsze czyni bezbronnymi.
  • Powstał system, który w niektórych krajach europejskich pozbawił młodych ludzi zarówno pracy jak i perspektywy na jej znalezienie, przez co obrabował ich z nadziei na lepszą przyszłość.
  • Powstał system, który przestał respektować podstawowe, niezbywalne prawa człowieka, który depcze po prawu do szczęścia, który odrzucił podstawowe zadanie państwa, jakim jest ochrona ogólnego dobrobytu.
  • Powstał system, który zagraża wolności, ponieważ jego krytyka skończyła się w wielu krajach nałożeniem kar pieniężnych, a nawet więzieniem. Wolności zagraża również totalne szpiegostwo ze strony obcych państw.
  • Powstał system, który całkowicie wyrzekł się pierwotnie zdefiniowanej misji rozwoju Afryki, który poprzez monetarną oraz tzw. „zrównoważoną” politykę uniemożliwia rozwój tegoż kontynentu, przez co przyczynia się do zaostrzenia problemu uchodźców.

My, reprezentanci organizacji opozycyjnych różnych krajów europejskich ze względu na prawość naszych intencji odwołujemy się do Najwyższego Sędziego świata oraz, jak ujął to Fryderyk Schiller, na „nasze prawa niezmiennie na gwiazdach rozpięte” i uroczyście oświadczamy, że narody Europy są wolnymi i niepodległymi państwami, zwolnionymi z wszelkiej wierności biurokracji Unii Europejskiej oraz, że jako wolne i niepodległe państwa, mają pełne prawo do odrzucenia wojny jako środka rozwiązywania konfliktów, do tworzenia pokoju, zawierania przymierz, handlu oraz wszystkiego, co niepodległym państwom dane jest przez prawo. Dla uznania i wsparcia tej deklaracji, odwołujemy się do praw naturalnych człowieka oraz do tożsamości człowieka, jako jedynego twórczego gatunku zgodnie z porządkiem stworzenia.

Alternatywa

Wprawdzie powszechne jest respektowanie podstawowego prawa pacta sunt servanda (łac. umów należy dotrzymywać) , ale w obliczu położenia zagrażającemu istnieniu, do którego doprowadziły wymienione oszustwa i intencje, obowiązuje Artykuł 62 Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów (KWTP), zgodnie z którym traktaty mogą zostawać unieważniane, w przypadku, kiedy wystąpiły okoliczności, które podczas zawierania traktatu nie były przejrzyste. I tak paragraf 50 Traktatu Lizbońskiego stanowi: „Każde państwo członkowskie postanowić może w zgodzie z jego przepisami konstytucyjnymi o wystąpieniu z Unii Europejskiej”.

Jeśli wszystkie państwa członkowskie wystąpią z Unii Europejskiej i odzyskają pełną suwerenność, w żaden sposób nie oznaczałoby to, że staną się narodami szowinistycznymi. Powinny raczej utworzyć sojusz w pełni suwerennych konstytucyjnych państw, które czują się zobowiązane do wypełniania wspólnych celów ludzkości.

W dobie broni termojądrowej zapewnienie pokoju jest najważniejszym zadaniem. Zapewniamy, że wojna nigdy nie będzie drogą rozwiązywania konfliktów, jeśli utworzymy w bezpośredniej przyszłości sojusz suwerennych państw, który związany będzie wspólnym interesem dobra publicznego. Zasady Pokoju Westfalskiego, prawo międzynarodowe oraz Karty Narodów Zjednoczonych są niepodważalne.

Zobowiązujemy się do niezwłocznego ustanowienia ładu gospodarczego i finansowego oraz systemu kredytowego dla długoterminowych inwestycji, które położą kres niepotrzebnym, niezliczonym cierpieniom z powodu głodu i chorób oraz do stworzenia godnych warunków dla wszystkich ludzi na całej ziemi. Pierwszym niezbędnym krokiem do osiągnięcia tego celu będzie wprowadzenie międzynarodowej ustawy Glass-Steagall4„Glass-Steagall” – ustawa finansowa podpisana w 1933 roku przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina D. Roosevelta, która umożliwiała rządowi ograniczenie mocy lichwiarskich banków z Wall Street, która ustanowiła stabilną podstawę dla suwerennej polityki gospodarczej. Ustawa podzieliła banki komercyjne (z oszczędnościami) z sektorem inwestycyjnym, w celu ochrony tradycyjnych funkcji banków m.in. przed spekulacjami..

Ponadto zobowiązujemy się skierować nasze wysiłki na rzecz wspólnej obrony przed niebezpieczeństwem, które zagraża nam wszystkim, jak meteoryty, planetoidy i komety. Celem powinno być również wyeliminowanie plagi terroryzmu, przemytu narkotyków oraz handlu ludźmi we wszystkich jego formach.

Priorytetem muszą być także przełomy naukowe w dziedzinach, które promują nasz wzajemny rozwój oraz umożliwiają dalszą egzystencję ludzkości na wysokim poziomie, jak przykładowo wykorzystanie syntezy termojądrowej, badania kosmosu oraz medycyny kosmicznej.

Jesteśmy zdeterminowani przyczynić się poprzez owe ulepszenia do tego, aby nowy, humanistyczny paradygmat rozpoczął nową erę w dziejach ludzkości. Tenże nowy renesans musi tchnąć nowym życiem w kulturę klasyczną naszych nacji i zapoczątkować w ten sposób prometeuszowy Wiek Rozumu.


AUF DEUTSCH:
Die Allgemeine Unabhängigkeitserklärung der europäischen Nationen


Anmerkungen

1Bail-in – wymuszone spłacanie zadłużenia prywatnych banków za pieniądze niezabezpieczonych wierzycieli, czyli inwestorów i posiadaczy kont bankowych.
2Trojka – organ przy Unii Europejskiej składający się z Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, którego zadaniem jest prowadzenie negocjacji z państwami strefy euro, których budżet państwowy zmaga się z trudnościami.
3Bail-out – proces przejęcia długów upadających przedsiębiorstw oraz spłata lub przejęcie odpowiedzialności przez podmioty trzecie, zwłaszcza przez państwo lub instytucje państwowe, z wykorzystaniem pieniędzy podatników.
4„Glass-Steagall” – ustawa finansowa podpisana w 1933 roku przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina D. Roosevelta, która umożliwiała rządowi ograniczenie mocy lichwiarskich banków z Wall Street, która ustanowiła stabilną podstawę dla suwerennej polityki gospodarczej. Ustawa podzieliła banki komercyjne (z oszczędnościami) z sektorem inwestycyjnym, w celu ochrony tradycyjnych funkcji banków m.in. przed spekulacjami.




AKTUELLES ZUM THEMA

VIDEOS ZUM THEMA

EMPFEHLUNGEN