Γενική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ευρωπαϊκών Εθνών [ελληνικά]
25. Januar 2014 •

Η ακόλουθη διακήρυξη γράφτηκε από την Helga Zepp LaRouche για να παρέχει μια εννοιολογική βάση ώστε να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις οι οποίες, σε αυτή τη μεγάλη κρίση του πολιτισμού, επιθυμούν να αναδιαμορφώσουν το μέλλον της Ευρώπης ως μια κοινότητα αξιών μεταξύ κυρίαρχων δημοκρατιών, και να εργαστούν μαζί προς τους κοινούς στόχους της ανθρωπότητας.

Helga Zepp-LaRouche

Υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι όχι μόνο η Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο το υπερατλαντικό σύστημα είναι στα πρόθυρα της διάλυσης, το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν θα υπάρξει μια βουτιά στο χάος ή μια ομαλή έξοδος από την ΕΕ και από το ενιαίο νόμισμα, έτσι ώστε να μπορούν να ληφθούν τα διαθέσιμα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Θα πρέπει να είναι σαφές σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια πολιτισμική καταστροφή πρωτοφανών διαστάσεων, και ωστόσο είναι απολύτως τρομακτικό ότι φαινομενικά μόνο μερικοί θαρραλέοι άνθρωποι τολμούν να αποκαλούν τον κίνδυνο με το όνομά του: οδηγούμαστε σε μια συστημική κατάρρευση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος αυτή τη φορά θα είναι θερμοπυρηνικός και θα μπορούσε να εξαφανίσει την ανθρωπότητα. Η σκακιέρα για έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει ήδη στηθεί∙ μια βουτιά στο οικονομικό χάος σχεδόν με βεβαιότητα θα πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση εμπλέκοντας την ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνατοτήτων του κόσμου, οι οποίες είναι αρκετές για να εξολεθρεύσουν τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη.

Επομένως, το πιεστικό ερώτημα είναι, γιατί υπάρχει ένα τέτοιο τεράστιο χάσμα μεταξύ του κραυγαλέου κινδύνου για τις ζωές και τα μέλη του πληθυσμού και της ευρείας αποτυχίας στην προσπάθεια να τον αποτρέψει.

Τα Ευρωπαϊκά έθνη είναι σήμερα δέσμια σε μια υπερεθνική δομή, που σαφώς αντιβαίνει τα υπαρξιακά συμφέροντά τους, αρνείται τη σημαντικότερη πολιτιστική τους κληρονομιά, και τους στερεί το μέλλον τους. Οι δομές αυτές αντιπροσωπεύουν, σε σύγχρονη εκδοχή, μία από τις δύο τάσεις στην ευρωπαϊκή ιστορία που έχουν παλέψει για την πρωτοκαθεδρία για πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα. Η πρώτη τάση είναι το ολιγαρχικό σύστημα, στο οποίο μία μικρή, ελιτίστικη άρχουσα τάξη επιχειρεί να επιβάλλει τα προνόμια της πάνω στην πλειοψηφία του πληθυσμού. Η δεύτερη τάση, η δημοκρατική αρχή, η οποία έχει ως στόχο τη βέλτιστη ανάπτυξη των δημιουργικών ικανοτήτων των πολιτών - όπως ενσαρκώθηκε από το Σόλωνα, τον σοφό νομοθέτη της Αθήνας - έχει απομακρυνθεί εντελώς από την τρέχουσα πολιτική της ΕΕ, ακόμη και η παραμικρή διάθεση προς αυτή την κατεύθυνση απωθείται.

Επαρκείς μεταφορές για τις δύο αυτές τάσεις, ως ιστορικές δυνάμεις είναι οι ελληνικές μυθολογικές μορφές του Δία και του Προμηθέα. Ο Δίας, κυβερνήτης του Ολύμπου που μισεί τους ανθρώπους, χαρακτηρίζει το ολιγαρχικό μοντέλο, όπου τα προνόμια των ελίτ είναι το μόνο που μετράει, και οι άνθρωποι δεν έχουν δικαιώματα. Ο Friedrich Schiller, στην «νομοθεσία του Σόλωνα και του Λυκούργου» περιγράφει τη Σπάρτη του Λυκούργου, ως το πρωτότυπο του ολιγαρχικού κράτους, όπου τα πάντα υποτάσσονται στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, η οποία είναι ελεύθερη να σκοτώσει τους σκλάβους - τους Είλωτες - κατά βούληση, όποτε το θεωρεί σκόπιμο.

Ο Προμηθέας, φίλος του ανθρώπου που έφερε τη φωτιά, κάνει τα πάντα για να μπορέσει η ανθρωπότητα να αγκαλιάσει τα επιτεύγματα της προόδου, και ως εκ τούτου να βελτιώσει τη διαβίωση της. Αυτό που είναι Προμηθεϊκό στον άνθρωπο είναι η δημιουργική δύναμή του, η θεϊκή σπίθα της νέας γνώσης που κάνει τον άνθρωπο πραγματικά ελεύθερο, και τον απελευθερώνει από την καταπίεση του ολιγαρχικού συστήματος. Ακριβώς όπως ο Δίας, στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης», τιμωρεί τον Προμηθέα που έφερε τη φωτιά στον άνθρωπο αλυσοδένοντας τον για πάντα σε ένα βράχο, έτσι και σήμερα η ολιγαρχία μισεί και φοβάται τις δημιουργικές πνευματικές δυνάμεις των ελεύθερων ατόμων, γιατί αυτό σημαίνει το τέλος και την ήττα της κυριαρχίας της ολιγαρχίας.

Με τον αγώνα του Χριστιανισμού εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το δικαίωμα του ανθρώπου και η δυνατότητα για απεριόριστη αυτο-ανάπτυξη, ως άτομο κατ΄ εικόνα του Δημιουργού, ανέβηκαν σε ένα εντελώς νέο, υψηλότερο επίπεδο. Από τότε, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και οι αυθαίρετοι αυτοκράτορές της ήταν το μοντέλο των αυτοκρατορικών, ολιγαρχικών δομών, των οποίων οι πρωταγωνιστές επιθυμούν να αποτρέψουν τους κοινούς ανθρώπους από το να σκέφτονται, δίνοντάς τους «άρτο και θεάματα», και να τους κρατήσουν σε μια κατάσταση όπου δέχονται τη δική τους υποδούλωση.

Η ιστορική σημασία του Χριστιανισμού είναι ότι ξεπέρασε το σύστημα της αυτοκρατορίας, κατ 'αρχήν. Μέσα από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, καθιερώθηκε η ικανότητα capax dei της ανθρωπότητας, που είναι η ικανότητά της να συμμετάσχει στο Θεό και στην ανεξάντλητη δημιουργική ικανότητα Του. Αυτό σηματοδότησε μια ριζική ρήξη με τους προ-χριστιανικούς μύθους και την κυκλική αντίληψη τους για τη φύση, ως εμφάνιση και εξαφάνιση, ως επιστροφή του αιώνιου ίδιου, ως Μητέρα Γαία, για τους οποίους ο ερχομός και ο θάνατος, είναι αμετάβλητα στοιχεία της φύσης. Με τον Ιησού Χριστό και την ύπαρξη του Χριστιανισμού, προέκυψε η δυνατότητα τουλάχιστον της εσωτερικής ελευθερίας και ανάπτυξης της δημιουργικής προσωπικότητας. Οι ηγέτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναγνώρισαν πόσο εκρηκτική θα μπορούσε να είναι για το σύστημά τους αυτή η αντίληψη, και απάντησε με τη δίωξη των μαθητών του.

Ήταν η πρωτοποριακή συμβολή του Nicholas Cusa τον 15ο αιώνα, με τη νέα επιστημονική μέθοδό του, η οποία ξεπέρασε την αφαιρετική σκέψη των Περιπατητικών και των Σχολαστικών. Και αυτή η ανώτερη μέθοδος της δημιουργικής σκέψης επίσης του επέτρεψε στο να θέσει τις βάσεις για τη σύγχρονη επιστήμη, καθώς και για το σύστημα της αντιπροσώπευσης του κυρίαρχου έθνους-κράτους. Έτσι, η δυνατότητα συμμετοχής σε μια κυρίαρχη κυβέρνηση έγινε σαφής για πρώτη φορά, και μαζί με αυτή, η συγκεκριμενοποίηση σε πολιτικούς όρους εκείνων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που είχαν ήδη καθοριστεί από τον Χριστιανισμό, αλλά είχαν καταπιεστεί πολιτικά από τις επικρατούσες ολιγαρχικές δομές.

Αναγνωρίζει τη συναρπαστική διορατικότητα για την ελευθερία και την αναγκαιότητα της ιστορίας, ότι οι ιδέες του Cusa - ο οποίος ήταν ήδη εγγενώς δημοκρατικός – συνέβαλαν με δύο τρόπους στη δημιουργία ενός νέου κόσμου στην Αμερική. Από τη μία πλευρά, μέσω του Paolo dal Pozzo Toscanelli, επηρέασαν τις θαλάσσιες οδούς του Χριστόφορου Κολόμβου και έτσι συνέβαλαν στην ανακάλυψη του υποτιθέμενου «νέου Νησιού», δηλαδή, της Αμερικάνικης ηπείρου. Αλλά επίσης εφαρμόστηκαν πολιτικά για πρώτη φορά το 17ο αιώνα στην Αποικία του Κόλπου της Μασαχουσέτης, και αργότερα, φυσικά, στον αμερικανικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και στο Αμερικάνικο Σύνταγμα. Ο Friedrich Schiller, στο όμορφο ποίημά του «Κολόμβος», τίμησε αυτήν την διόραση, και λέει για την ανακάλυψη της Αμερικής:

    "With genius Nature ever stands in solemn union still,
    And ever what the one foretells the other shall fulfill."

Ακόμα και σήμερα, το Αμερικανικό Σύνταγμα αντιπροσωπεύει ένα ορόσημο στην ανθρώπινη ιστορία - αυτό είναι αλήθεια, παρά τις επανειλημμένες, συνεχείς προσπάθειες από τη Βρετανική Αυτοκρατορία να αναστρέψει την αμερικανική ανεξαρτησία πείθοντας το κατεστημένο των ΗΠΑ να υιοθετήσει το μοντέλο της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στο πλαίσιο της αγγλο-αμερικανικής ειδικής σχέσης. Μεγάλοι πρόεδροι, όπως ο John Quincy Adams, ο Abraham Lincoln, ο Franklin D. Roosevelt και ο John F. Kennedy, ξανά και ξανά έχουν αναβιώσει το πνεύμα της αμερικανικής ανεξαρτησίας.

Η Ευρώπη, αντιθέτως, δεν κατάφερε ποτέ να αποτινάξει το ολιγαρχικό σύστημα. Η ελπίδα των δημοκρατικών δυνάμεων γύρω από τον Friedrich Schiller ότι η έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αντιγραφή του αμερικανικού παραδείγματος στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Ο τρόμος των Ιακωβίνων και η επακόλουθη αυτοκρατορική πολιτική του Ναπολέοντα είχε ως αποτέλεσμα σαφώς μια νέα έκδοση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Περίοδος της Αποκατάστασης, που θεσπίστηκε με το Συνέδριο της Βιέννης, ακύρωσε για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη και τις βραχυπρόθεσμες νίκες του δημοκρατικού πνεύματος που είχε επιτευχθεί με την πολιτική των Πρώσων μεταρρυθμιστών και των Γερμανικών Πολέμων της Απελευθέρωσης εναντίον του Ναπολέοντα.

Μετά την καμπή της Αμερικανικής Επανάστασης, πολλές χώρες στην Ευρώπη βίωσαν σύντομες φάσεις κατά τις οποίες οι δημοκρατικές αρετές και η γενική ευημερία ήταν κυρίαρχη. Για παράδειγμα, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις του Καρόλου του 3ου της Ισπανίας που προέκυψαν από την αφοσίωση στη γενική ευημερία, η οποία προώθησε την παραγωγική εργασία, την καθολική εκπαίδευση, τη βιομηχανική ανάπτυξη και την επιστημονική έρευνα, ή η σύντομη φάση στη Γερμανία όταν οι μεταρρυθμιστές της Πρωσίας ήταν μέρος της κυβέρνησης και ο Wilhelm von Humboldt, μεταξύ άλλων, εισήγαγε αυτό που έχει παραμείνει ως το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα έως τώρα, ή οι βιομηχανικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις του Βίσμαρκ , που μετέτρεψε τη Γερμανία από ένα φεουδαρχικό κράτος σε ένα σύγχρονο βιομηχανικό έθνος με πρωτοποριακό κοινωνικό σύστημα. Άλλα παραδείγματα είναι η ηρωική προσπάθεια του Jean Jaurès, ο οποίος δολοφονήθηκε δύο ημέρες πριν από το ξέσπασμα του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, για να σταματήσει τη δυναμική προς αυτόν τον πόλεμο, ή στην Ιταλία, η βιομηχανοποίηση του Piedmont και η απελευθέρωση της Βόρειας Ιταλίας από την κατοχή των Αψβούργων από τον Camillo Cavour, και το «οικονομικό θαύμα» μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χάρη στην ανάπτυξη της πολιτικής του Enrico Mattei, η Πέμπτη Δημοκρατία του de Gaulle, η οποία προσδιόρισε τόσο την αρχή της εθνικής κυριαρχίας και την κοινή αποστολή των πατρίδων, και η περίοδος του Αντενάουερ η οποία επαναβεβαίωσε τις χριστιανικές αρχές, μετά τη φρίκη της ναζιστικής περιόδου. Αλλά η Ευρώπη ποτέ δεν μπόρεσε να αποτινάξει το ζυγό της ολιγαρχίας και, μπορεί να το δει κανείς αυτό, για παράδειγμα, στη συνέχιση των οκτώ κυρίαρχων μοναρχιών και πολλών βασιλικών οικογενειών, αλλά και καλυπτόμενα στους υπερεθνικούς θεσμούς.

Ωστόσο, μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ και την Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση, η οποία επιβλήθηκε στη Γερμανία ως το τίμημα για την επανένωση, ακολουθούμενη από τη Συνθήκη της Λισαβόνας και τη σχεδιαζόμενη αποπεράτωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η εξέλιξη αυτή κατέστρεψε τοη δειλή, προσωρινή πρόοδο των προηγούμενων ιστορικών περιόδων. Η ΕΕ της Συνθήκης της Λισαβόνας έχει γίνει ένα τέλειο παράδειγμα του ολιγαρχικού συστήματος, όπου η αρχή του Δία βασιλεύει ανεξέλεγκτη.

Η ηθική ανοχή από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, παρά τις συμβολικές διαμαρτυρίες, της συνολικής επιτήρησης των ευρωπαίων πολιτών από την NSA και της GCHQ, καθώς και η σύντομα επερχόμενη κλιμάκωση της αυτοκρατορικής πολιτικής μέσω της Διατλαντικής Συμφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών (ΤΤΙΡ), της ανακοίνωσης δημοσίως για την απαλλοτρίωση του πλούτου των πολιτών στο πλαίσιο της «bail-in» πολιτικής, και η συνολική έλλειψη δέσμευσης της ΕΕ για τη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης καθιστούν αδύνατη την παραμονή στην ΕΕ για λόγους υπαρξιακής αυτοσυντήρησης.

Οι λόγοι για την έξοδο από την ΕΕ βάσει του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών

Σε καμία στιγμή δεν ρωτήθηκαν οι λαοί της Ευρώπης αν ήταν έτοιμοι να μεταφέρουν στην ΕΕ όλο και μεγαλύτερο μερίδιο της εθνικής κυριαρχίας τους. Αντί να ενημερώσει τους ανθρώπους σε βάθος και διεξοδικά για τις επιπτώσεις και τους στόχους της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ο σχεδιασμός της Νομισματικής Ένωσης χαρακτηρίζεται από δόλια εξαπάτηση, απειλές, ακόμα και εγκληματική συμπεριφορά. Οι μόνες χώρες που αργότερα είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα στα δημοψηφίσματα, η Γαλλία και οι Κάτω Χώρες, το καταψήφισαν. Αλλά αυτό δεν είχε καμία επίδραση στις εξελίξεις. Το ίδιο κείμενο, με αλλαγές μόνο στο 5% του περιεχομένου του, υπεγράφη δύο χρόνια αργότερα από τους αρχηγούς των κυβερνήσεων και αυτή τη φορά ονομάζεται «Συνθήκη της Λισαβόνας». Σε αντίθεση με ένα Σύνταγμα, δεν προβλέπει τη δυνατότητα των δημοψηφισμάτων. Οποιεσδήποτε και όλες οι συζητήσεις σχετικά με τις αλλαγές στις έννομες σχέσεις που η συνθήκη αυτή θα μπορούσε να προκαλέσει, σκοπίμως απαγορεύτηκαν για το κοινό.

Γνωρίζοντας πολύ καλά τις βαθιές πληγές που είχαν αφήσει οι παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ού αιώνα, όσοι υποστηρίζουν την εδραίωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης βρήκαν σκόπιμο να χρησιμοποιούν ως βασικό τους επιχείρημα ότι αυτό ήταν αναγκαίο για τη διασφάλιση της ειρήνης στην Ευρώπη.

Ωστόσο, οι προθέσεις των αρχιτεκτόνων της Ένωσης ήταν πολύ διαφορετικές. Είχε προγραμματιστεί εκ των προτέρων, και αποδεδειγμένα, να εξαλειφθεί η συμμετοχή των κυρίαρχων λαών στη διακυβέρνησή τους και να αντικατασταθεί από νεο-φεουδαρχικές δομές, στις οποίες θα τεθούν υπό εκκαθάριση τα προαναφερθέντα αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου, και θα θυσιαστούν για τα προνόμια μιας μικρής ολιγαρχικής ελίτ. Επιπλέον, είναι αναμφισβήτητο ότι αυτή η εξαπάτηση κατέστρεψε αναγκαστικά την παρελθούσα επικρατούσα ειρήνη, και έχει δημιουργήσει μεγαλύτερη εχθρότητα μεταξύ των λαών της Ευρώπης από ό, τι σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο από το 1945.

Ένα άλλο βασικό επιχείρημα είναι ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για την ΕΕ σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, γιατί μόνο μια ενωμένη Ευρώπη είναι αρκετά ισχυρή ώστε να αντιμετωπίσει τις επερχόμενες θύελλες. Όμως, ένας από τους κορυφαίους γνώστες της στρατηγικής της ΕΕ, ο Ρόμπερτ Κούπερ, έγραψε:

«Η πιο εκτεταμένη μορφή αυτοκρατορικής επέκτασης είναι εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ... Η μεταμοντέρνα ευρωπαϊκή απάντηση στις απειλές είναι η επέκταση του συστήματος της συ-λειτουργικής αυτοκρατορίας όλο και πιο ευρύτερα».

Είναι ακριβώς η γεωπολιτική, αυτοκρατορική διεύρυνση της ΕΕ προς Ανατολάς, που θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν, και παράγει τις θύελλες. Αυτή η επέκταση δεν έχει κάνει την Ευρώπη πιο ισχυρή, μόνο πιο στρατιωτικοποιημένη και συνυφασμένη με το ΝΑΤΟ το οποίο επεκτείνεται επίσης, και θεωρείται όλο και περισσότερο ως απειλή από άλλες μεγάλες δυνάμεις, επαυξάνοντας τον κίνδυνο του πολέμου.

Για χάρη της «σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος», οι πολίτες της Ευρωπαϊκής έχουν αναγκαστεί να κάνουν όλο και περισσότερες θυσίες, αλλά έχει πλέον έρθει η στιγμή όπου η συνεχής υποταγή στην υπερεθνική δομή της ΕΕ δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτή. Η ιστορία της πολιτικής της Τρόικας είναι ιστορία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταστροφής της δημοκρατίας, άρνησης της ελευθερίας της γνώμης, και ηθικής αυτουργίας σε βίαιες επιθέσεις, ο απώτερος στόχος της οποίας είναι να εγκαταστήσει μια απόλυτη τυραννία πάνω από αυτά τα κράτη. Αλλά πάνω απ 'όλα, η πολιτική της Τρόικας παραβιάζει την Πέμπτη Εντολή: «Ου φονεύσεις», δεδομένου ότι οδηγεί σε σκόπιμη αύξηση του ποσοστού θνησιμότητας. Υπάρχει μια λέξη γι 'αυτό, που όλοι στην Ευρώπη γνωρίζουν πολύ καλά: γενοκτονία.

Η ΕΕ έχει καταχραστεί τα θεσμικά της όργανα βάζοντάς τα στην υπηρεσία ενός παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχει συσσωρεύσει βουνά εικονικού, ανεξόφλητου χρέους, τάξης μεγέθους μεγαλύτερου από την πραγματική παραγωγή των αγαθών που είναι αναγκαία για την ύπαρξη της ανθρωπότητας, για τον μοναδικό σκοπό του μεγάλου πλουτισμού λίγων επιλεγμένων, γνωρίζοντας ότι ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων θα πληρώσουν για αυτό με τη ζωή τους.

Τα όργανα αυτά έχουν απερίσκεπτα προωθήσει τη συνολική αφερεγγυότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και τώρα σκοπεύουν να ανταποκριθούν στην επικείμενη συστημική κατάρρευση με μαζική απαλλοτρίωση του πλούτου του πληθυσμού μέσω ενός συνδυασμού περισσότερων bail-out που πληρώνονται από τους φορολογούμενους, δημιουργία υπερπληθωριστικού χρήματος, και την άμεση κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών στο πλαίσιο του λεγόμενου bail-in. Σε περίπτωση που τα όργανα αυτά καταφέρουν να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους, θα φέρουν παγκόσμιο χάος και το θάνατο πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η κατάσταση έχει φτάσει εκεί όπου έχουν πραγματοποιηθεί εγκλήματα σε βάρος των λαών της Ευρώπης, και εγκλήματα μεγαλύτερης κλίμακας απειλούν να συμβούν στο εγγύς μέλλον, έτσι ώστε για τη δική τους ασφάλεια, δεν είναι πλέον επιτρεπτό για τους λαούς της Ευρώπης να παραμείνουν σε αυτά τα θεσμικά όργανα.

Για να το αποδείξουμε, παραθέτουμε τα ακόλουθα γεγονότα σε έναν ειλικρινή κόσμο:

  • Οι αρχιτέκτονες και οι ηγέτες της ΕΕ εξαπάτησαν σκοπίμως τους λαούς της Ευρώπης σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις τους και κατέφυγαν σε ραδιουργίες, επειδή ήξεραν ότι, σε περίπτωση εκτεταμένης συζήτησης στα αντίστοιχα κοινοβούλια και μέσα ενημέρωσης, τα σχέδιά τους θα απορρίπτονταν.
  • Υπήρξε μια εσκεμμένη συγκάλυψη του γεγονότος ότι οι βασικές αρμοδιότητες του κυρίαρχου κράτους διαρκώς μεταφέρονταν σε υπερεθνικές δομές, και θα συνεχίσουν να μεταφέρονται.
  • Οι νόμοι αλλάζουν για να αντανακλούν την ολιγαρχική ιδεολογία με τέτοιο τρόπο, ώστε η τυραννία των χρηματοπιστωτικών αγορών, η αχαλίνωτη κερδοσκοπία και η απληστία να διατηρούσαν την εξουσία, με όλο και περισσότερα πλούτο να ρέει στις τσέπες των λίγων.
  • Έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα το οποίο έχει ανατρέψει τον ένα μετά τον άλλον τους απαραίτητους ακρογωνιαίους λίθους για την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας. Οι ζωτικές παροχές ηλεκτρικής ενέργειας και νερού, που απαιτούνται για τη συνέχιση της ύπαρξης των μελλοντικών γενεών, έχουν υπονομευτεί σκόπιμα από τα μέτρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ίδιο ισχύει και για τις επενδύσεις σε βασικούς τομείς των υποδομών και της γεωργίας.
  • Έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα το οποίο προωθεί μια ολοένα μεγαλύτερη αναδιανομή του πλούτου από τους φτωχούς στους πλούσιους, που απειλεί τα ίδια τα θεμέλια του κοινωνικού συστήματος, περικόπτει ακόμη και την υγειονομική περίθαλψη, και αφήνει τον αδύναμο ανυπεράσπιστο.
  • Έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα το οποίο αρνείται τόσο μια θέση εργασίας όσο και την προοπτική της εξεύρεσης εργασίας σε πάνω από τους μισούς νέους σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, και ως εκ τούτου τους στερεί την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
  • Έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα το οποίο δεν τηρεί πλέον τα αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου, η οποία καταπατά το δικαίωμα στην ευτυχία, ένα σύστημα που έχει αποκηρύξει το πρωταρχικό καθήκον του κράτους, την προστασία της γενικής ευημερίας.
  • Έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα το οποίο απειλεί την ελευθερία, καθώς εκείνοι που επικρίνουν αυτή την πολιτική σε ορισμένες χώρες έχουν ήδη τιμωρηθεί με φυλάκιση και βαριά πρόστιμα. Η ελευθερία απειλείται, επίσης, επειδή ξένα Κράτη επιτρέπεται να διενεργούν μεγα-επιτήρηση και οι ίδιες οι ευρωπαϊκές χώρες είναι μέρος αυτής.
  • Έχει δημιουργηθεί ένα σύστημα το οποίο έχει παραιτηθεί πλήρως από το αρχικά προσδιορισμένο έργο της ανάπτυξης της Αφρικής, με μια «βιώσιμη» μονεταριστική πολιτική η οποία εμποδίζει την ανάπτυξη της ηπείρου, βοηθώντας έτσι στην επιδείνωση του προβλήματος των προσφύγων .

Εμείς, οι εκπρόσωποι των οργανώσεων της αντιπολίτευσης σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, προσφεύγουμε στον Ανώτατο Δικαστή του κόσμου για την ευθύτητα των προθέσεών μας, και «τα δικαιώματά μας που κρέμονται αμετάβλητα στα αστέρια», και δηλώνουν επίσημα ότι αυτά τα έθνη της Ευρώπης είναι ελεύθερα και ανεξάρτητα κράτη, και θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να απαλλάσσονται από κάθε υποταγή στη γραφειοκρατία της ΕΕ, και ότι, ως ελεύθερα και ανεξάρτητα Κράτη , έχουν πλήρη εξουσία να αρνούνται τον πόλεμο ως μέσο για την επίλυση διαφορών, να συνάπτουν ειρήνη, συμμαχίες, να καθορίζουν το εμπόριο, και να πραγματοποιούν όλες τις άλλες πράξεις και πράγματα τα οποία τα ανεξάρτητα κράτη έχουν το δικαίωμα να πραγματοποιούν. Και για τη διεκδίκηση και την υποστήριξη αυτής της Διακήρυξης, επικαλούμαστε αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα που καθορίζονται σύμφωνα με το φυσικό νόμο, και την ταυτότητα της ανθρωπότητας ως το μόνο δημιουργικό είδος , σύμφωνα με το σκοπό της Δημιουργίας.

Η Εναλλακτική

Παρά το γεγονός ότι η αρχή pacta sunt servanda του δικαίου πρέπει γενικά να τηρείται, υπό το πρίσμα της υπαρξιακά απειλητικής κατάστασης στην οποία έχουν οδηγήσει η προαναφερθείσα απάτη και οι προθέσεις, ισχύει το άρθρο 62 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, σύμφωνα με το οποίο μπορούν να ακυρωθούν εκείνες συνθήκες εάν έχουν συμβεί περιπτώσεις οι οποίες δεν είχαν προβλεφθεί κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης. Επιπλέον, το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας ορίζει: «Κάθε κράτος μέλος μπορεί να αποφασίσει να αποχωρήσει από την Ένωση, σύμφωνα με τις οικείες συνταγματικές απαιτήσεις».

Εάν όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ αφήσουν αυτήν την Ένωση και ανακτήσουν την πλήρη κυριαρχία τους, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα ξαναπέσουν σε σοβινιστική κρατική υπόσταση, αλλά μάλλον ότι θα πρέπει να ενωθούν σε μια συμμαχία πλήρως κυρίαρχων συνταγματικών Κρατών, τα οποία δεσμεύονται για τους κοινούς στόχους της ανθρωπότητας.

Σε μια εποχή θερμοπυρηνικών όπλων, η διασφάλιση της ειρήνης είναι πρωταρχικό, σημαντικό έργο. Μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι ο πόλεμος ως μέσο για την επίλυση των διαφορών να απορριφθεί για πάντα, ιδρύοντας στο άμεσο μέλλον μια συμμαχία κυρίαρχων Κρατών, ενωμένων γύρω από τα κοινά υπέρτερα συμφέροντα της γενικής ευημερίας όλων των πολιτών μας. Η αρχή της Ειρήνης της Βεστφαλίας, του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ισχύουν απολύτως.

Δεσμευόμαστε για την άμεση δημιουργία μιας οικονομικής και χρηματοπιστωτικής τάξης και ενός συστήματος πίστωσης για μακροπρόθεσμες επενδύσεις, η οποία βάζει ένα τέλος στον περιττό πόνο δισεκατομμυρίων από την πείνα και τη θεραπεύσιμη ασθένεια, και δημιουργεί αξιοπρεπείς συνθήκες για όλους τους ανθρώπους σε αυτόν τον πλανήτη . Το πρώτο απαραίτητο βήμα προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου είναι η εφαρμογή της παγκόσμιας νομοθεσίας του Glass-Steagall.

Δεσμευόμαστε επιπλέον να κατευθύνουμε τις προσπάθειές μας σε μια κοινή άμυνα απέναντι στους κινδύνους που μας απειλούν όλους, όπως η άμυνα εναντίον των μετεωριτών, αστεροειδών και κομητών. Επίσης, στόχος μας πρέπει να είναι η εξάλειψη της μάστιγας της τρομοκρατίας, της παραγωγής και διακίνησης ναρκωτικών και της εμπορίας ανθρώπων σε όλες τις μορφές της.

Ως εκ τούτου, πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις επιστημονικές ανακαλύψεις στους τομείς εκείνους που προωθούν την αμοιβαία ανάπτυξή μας, και επιτρέπουν τη συνέχιση της ύπαρξης της ανθρωπότητας σε ένα ανώτερο επίπεδο, όπως η χρήση της θερμοπυρηνικής σύντηξης, η εξερεύνηση του διαστήματος και η διαστημική ιατρική.

Είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλουμε σε τέτοια αποφασιστικά βήματα για την ενθάρρυνση ενός νέου, πιο ανθρώπινου παραδείγματος για να ανοίξει μια νέα εποχή στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτή η νέα Αναγέννηση πρέπει να δώσει νέα πνοή στον προηγμένο κλασικό πολιτισμό των εθνών μας, και ως εκ τούτου να εγκαινιάσει την Προμηθεϊκή εποχή της λογικής.





AKTUELLES ZUM THEMA

VIDEOS ZUM THEMA

EMPFEHLUNGEN